De verslaggevers van Omroep Lekstroom zijn de hele week in de regio te vinden om het nieuws te verslaan. Daarbij maken ze nog veel meer mee. Deze zomer kun je wekelijks in deze column lezen wat dat zoal is. 

Als kind hielp ik mijn moeder altijd graag met het maken van appeltaart. Vooral het snoepen van het net gemixte deeg was een favoriete bezigheid. Als we appeltaart gingen maken, was dat ook meteen veel taart. Voor veel familie. Pannen vol appels gingen in verschillende taartvormen met deeg erin. Daarna draaiden we een tijd lang dunne slierten van het overgebleven deeg, om kruiselings over de appels te leggen en aan te drukken. Met een kwastje smeerden we er vervolgens eigeel overheen, voor een lekker knapperig korstje. Als verrassing deden we tussen de deegruitjes zelfgemaakte mespuntjes jam. 

Als tiener had ik een bijbaantje als appelplukker bij een fruitteler in de buurt. Hij had een dochter van mijn leeftijd, die zeker wist dat zij de lekkerste appeltaart van het land kon maken. Die uitdaging wilde ik wel aan. Dus maakten we allebei een appeltaart en lieten die door de andere plukkers proeven. De meningen bleken verdeeld. Ze had er niet alleen noten in gedaan, ook allerlei andere kruiden dan alleen kaneel en citroenrasp en ander fruit erin verwerkt. Dat was heel bijzonder, ook lekker, maar had niet zoveel meer te maken met Oma’s appeltaart uit ieders jeugd.  

Dat is voor veel mensen wel de reden om graag appeltaart te eten. Een klein beetje vroeger in herinnering brengen. En dat geef ik ook weer aan mijn dochters door. Toen ze klein waren wilden ze me al graag helpen met appeltaart maken. Vooral het snoepen van het net gemixte deeg was hun favoriete bezigheid. Ook nu het pubers zijn lokt de geur van net gebakken appeltaart hen allebei hun kamers uit. Een moment gezelligheid aan de keukentafel. Zo zorgt appeltaart al generaties lang voor mooie herinneringen in de familie. Bij jou ook?