De verslaggevers van Omroep Lekstroom zijn de hele week in de regio te vinden om het nieuws te verslaan. Daarbij maken ze nog veel meer mee. Deze zomer kunt u wekelijks in deze column lezen wat dat zoal is.
Nu het begint op te vallen dat er steeds minder insecten zijn, springen de initiatieven uit de grond. Met de buurt een biodivers perk onderhouden, tegels wippen, nieuwe natuur aanleggen: iedereen is er maar druk mee. Toch is er een groep ondernemers al járenlang mee bezig: de boeren. Al in 2016 is het Agrarisch Natuur- en Landschapsbeheer ingevoerd, een subsidiepot die voor een groot deel door Europa gevuld wordt. Boeren kunnen subsidie aanvragen om het landschap rond hun boerderij te verbeteren.
Mijn buurman, landbouwer, doet er al een tijd aan mee. “Het is niet echt subsidie”, vertelde hij eens. “Het is een vergoeding voor misgelopen inkomsten.” Dus in plaats van mais of wintertarwe in het weiland tegenover m’n huis te zaaien, kwam er een mengsel van wilde bloemen. “Je kijkt wel de hele winter tegen uitgebloeide, rottende bloemen aan”, waarschuwde buurman. “Het mag pas in het voorjaar omgeploegd en opnieuw ingezaaid worden. Dankzij al die zaden van de bloemen kunnen insecten en vogels hier overwinteren.” Ik vond het allemaal prachtig.
Dit jaar zag ik door de droogte maandenlang alleen wat groene sprietjes, maar toen het eindelijk ging regenen zág ik de bloemen bijna tevoorschijn komen. Het werd zo’n mooie bloemenpracht dat ik er foto’s van deelde op sociale media.
Dat had ik beter niet kunnen doen. Binnen een uur reed de eerste auto voor. Vader, moeder en een stel kinderen vlogen eruit en renden het weiland in. Niks een bosje plukken langs de rand van het land. Ook die kleurige bloemen verderop moesten geplukt worden. Al moesten daar andere bloemen voor vertrapt worden. Toen nog geen half uur later hetzelfde ritueel zich herhaalde, verwijderde ik de foto’s maar snel weer van sociale media. Wat bezielt die mensen? Zijn we inmiddels zo op onszelf gericht dat we niet eens meer na kunnen denken? Ik vraag me weleens af waar het heengaat met die individualisering. Ergens zal er toch een keer een grens bereikt worden.
