HOUTEN/NIEUWEGEIN – Bij Jeroen bracht het auto-ongeluk op de Zuilense Ring van vorige maand nare herinneringen boven. In 2019 verloor hij zijn 8-jarige zoon Milan bij een vergelijkbaar ongeluk in Nieuwegein. “Elke keer als ik zoiets zie, breekt er iets bij me.”

Jeroen haalt twee waxinelichtjes vanonder een omgekeerde bloempot. Hij hurkt neer, haalt het deksel van één van de twee lantaarns op het graf van Milan, steekt een kaarsje aan met een oranje gasaansteker en plaatst die voorzichtig in de lantaarn. “Hopelijk blijft ie branden.” Dit ritueel herhaalt hij bij de andere lantaarn. De wind laat beide vlammetjes ongemoeid.

Altijd als Jeroen op begraafplaats Oud Wulven in Houten komt, vervangt hij de kaarsen. Zijn vrouw Claudia ontfermt zich bij haar bezoekjes over de planten en bloemen op het graf. Zo hebben ze ieder hun eigen taak.

130 km/u door rood
Zelf wilde hij het interview graag bij het graf van Milan beginnen. “Omdat dit de plek is waar ik hem het meeste voel.” Na die woorden valt hij een paar seconden stil, in gedachten verzonken. “Laten we wandelen”, oppert hij vervolgens.

Al wandelend vertelt hij over het ongeluk. Op 10 maart 2019 gingen Jeroen, Claudia, Milan en hun andere zoon Sven “even schoenen kopen” toen het op de ’s Gravenhoutseweg gruwelijk misging. Een automobilist reed met 130 kilometer per uur door rood en ramde de auto van het gezin.

Jeroen zelf herinnert zich het ongeluk niet meer. Hij werd een paar uur later verdwaasd wakker in het St. Antonius in Leidsche Rijn. “Ik had geen idee hoe ik daar beland was. Gek genoeg was het eerste wat ik vroeg wat Ajax had gedaan, omdat we voor het ongeluk Langs de lijn hadden opstaan.”

Tussen rouw en hoop
Zijn broer die naast het bed zat, vertelde Jeroen dat Ajax er even niet toe deed. De rest van zijn gezin lag in het Wilhelmina Kinderziekenhuis (WKZ), zijn zoontjes waren er slecht aan toe. Een ambulance bracht hem naar het WKZ, waar hij en Claudia te horen kregen dat Milan het waarschijnlijk niet zou halen. Zijn grote broer lag op dat moment op de operatietafel.

De dag erna overleed Milan inderdaad, terwijl Sven nog vocht voor zijn leven. Voor de ouders betekende het een constante tweestrijd tussen rouw om de ene zoon en hoop voor de andere. “Het was echt de hel”, vat Jeroen die periode samen. “We hadden nauwelijks de tijd stil te staan bij de dood van Milan, omdat we er ook voor onze andere zoon moesten zijn. Dat is je taak als ouder. Gelukkig hadden we veel steun van onze familie.”

Waterflesje met wodka
Tijdens de rechtszaak bleek dat de bestuurder van de andere auto te veel gedronken had. Hij betuigde spijt in de rechtbank, maar dat bood Jeroen weinig troost, vertelt hij. “Je maakt het er niet mee ongedaan. Die man is willens en wetens die auto in gestapt, had zelfs een waterflesje met wodka bij zich waaruit hij dronk. Dan neem je bewust het risico dat zoiets gebeurt.”

Of er bij het ongeluk op de Zuilense Ring ook alcohol in het spel was, is onduidelijk. Maar toen Jeroen de beelden zag, dacht hij meteen terug aan zijn eigen ongeluk. “Ik zag die beelden, goeie genade.” Ook nu reed een automobilist met hoge snelheid door rood bij een kruising. Het ongeluk gebeurde bovendien bijna op dezelfde datum: 8 in plaats van 10 maart.

Door Milans verhaal te vertellen, hoopt Jeroen dat mensen zich realiseren wat ze kunnen aanrichten door roekeloos te rijden. Met alcohol op achter het stuur, veel te hard rijden, stoplichten negeren of alle drie tegelijk, Jeroen ziet het veel te vaak gebeuren. “Je rukt gewoon een heel gezin uit elkaar. Als ik door dit te vertellen ervoor kan zorgen dat drie mensen niet drinken als ze moeten rijden, is dat al winst.”

4 handafdrukken
Terug bij de begraafplaats branden de kaarsjes op het graf van Milan nog. De zon breekt heel even door de wolken en doet een glazen hart op het graf glanzen. Vier handafdrukken worden daardoor zichtbaar. “Dit is die van Milan”, wijst Jeroen naar de hand linksonder. De afdruk is na het ongeluk gemaakt, op initiatief van de verpleegsters in het ziekenhuis. “Zij dachten zo goed mee. Dat betekende veel voor ons.”

De andere drie handafdrukken zijn van de gezinsleden die achterbleven. Met hen gaat het, voor zover dat mogelijk is, goed. Sven heeft lang moeten revalideren, maar maakt het volgens Jeroen goed. “Gisteren hadden we een avondje darten samen. We hebben een erg goede band.”

Het rouwen om Milan ging en gaat bij Jeroen en Claudia allebei heel anders, maar “gelukkig hebben we daar samen een weg in gevonden”. Vlak na het ongeluk kregen ze te horen dat 80 procent van de huwelijken strandt na een trauma als dit. “Maar door veel te praten en te accepteren dat ons rouwproces verschilt, zijn we gelukkig niet uit elkaar gegroeid.” Het stel kreeg een paar jaar geleden nog een zoon.

Milan blijft ondertussen een belangrijke rol spelen. Zo vaak als mogelijk komt Jeroen naar het graf, dat er goed onderhouden uitziet. Er staan planten, een teddybeer, een aantal vlinders en er ligt een voetbal. Ook thuis heeft het gezin een gedenkplaats voor hem gemaakt. “Zodat hij altijd bij ons is.”

Foto: Jeroen op de begraafplaats (l), Sven en Milan voor het ongeluk (r). RTV Utrecht/Jeroen