NIEUWEGEIN – De Nieuwegeinse Irina A. Bakker deed elf jaar over het schrijven van haar boek Dromenjagers. Ze beschrijft de geschiedenis van haar familie tijdens de Tweede Wereldoorlog. “Ik dacht: ik houd ermee op, wat doe ik mezelf aan?”
De kennis over het verleden komt vooral voort uit stukjes verhalen van familie. Ze constateerde echter dat ook veel onbesproken bleef. Daarom ging Irene Bakker-Sterk, de echte naam van de auteur, zelf op zoek in archieven en voerde ze gesprekken met iemand die haar familie nog gekend had. “Toch bleef het beeld onvolledig”, vertelt ze. “Ik zag het eigenlijk als een grote puzzel met allemaal grote witte vlekken erin en die ben ik zelf maar gaan inkleuren met fantasie. Zo is mijn verhaal geen puur historisch verslag geworden, maar een roman gebaseerd op echte personen en gebeurtenissen.”
Laten we er niet meer over praten
“Er werd altijd gezegd van: laten we er niet meer over praten. En dan vroeg ik ook niet verder, want ik zag dat het hen te veel pijn deed.” Daardoor wist Bakker bijna niets over haar grootvader en oom. “Door zoeken in archieven, voornamelijk door een familielid die historicus is, ben ik achter informatie gekomen.”
Proeflezers gaven vaak als commentaar: heftig. “Het komt wel binnen bij de mensen”, bevestigt Bakker. “Ik heb scènes beschreven die soms waar zijn en soms ook niet waar. Mensen werden gemarteld in de oorlog, het was verschrikkelijk. Ik denk dat mijn boek een redelijk beeld geeft van hoe het was. Maar ik heb niet alleen maar kommer en kwel geschreven: er zit ook wel wat humor in. Ik had zelf plezier als ik aan het fantaseren was.”
Neuengamme kwam binnen
Bakker ging ook op locatie. “Ik ben naar Neuengamme (het concentratiekamp, red.) gereisd en op gegeven moment stond ik op de voormalige appélplaats, ergens in december. Het was erg koud. Ik had een dikke jas aan met een vest eronder en de wind blies er dwars doorheen. Toen realiseerde ik me opeens dat mijn grootvader en mijn oom daar ook hebben gestaan: zij hadden alleen een dun jasje en daar moesten ze het maar mee doen in die kou.”
Elf jaar werk met tussenpozen
Dat kwam zodanig binnen dat Bakker een hele tijd niet kon schrijven. “Voordat ik het op papier zette, moest ik het eerst verwerken. En er afstand van nemen.” In totaal werkte ze elf jaar aan het boek met tussenpozen, soms zat er een jaar tussen. “Ik dacht: ik houd er mee op, wat doe ik mezelf aan?” Maar dan trok het boek toch weer aan Bakker, “zodat ik weer achter de computer kroop en verder ging met schrijven. ”
Noodzakelijk
Het boek is volgens haar noodzakelijk omdat de maatschappij aan het veranderen is en er weer dingen te zien zijn die voor de oorlog ook speelden. Zoals de veroordeling van mensen, van vluchtelingen en moslims. “Er wordt zo ontzettend gegeneraliseerd: dit is goed en dit is fout. En dat is niet juist. Het is niet allemaal zwart-wit. Er is ook heel veel grijs. Als mensen zeggen dat alle Marokkanen criminelen zijn, dan zeg ik: ho even, niet generaliseren! Veroordeel de mensen niet, maar veroordeel de daden.”
Bakker is al langer actief als schrijver. “Ik heb mijn leven lang sprookjes geschreven voor kinderen. Later had ik mijn eigen bedrijf ‘Irina’ en schreef ik sprookjes op maat, die ik voorlas of vertelde voor publiek.” Een toekomstig boek schrijft ze in eerste instantie gewoon voor zichzelf. “En als ik er iets in zie, stuur ik het naar mijn uitgever. Maar dat weet ik nog helemaal niet zeker. Ik ga gewoon schrijven omdat ik het leuk vind.”
Het boek van Irina wordt 27 maart gelanceerd bij Bruna Muntplein in Nieuwegein. De inloop is vanaf 17.30 uur en de aanvang om 18.00 uur.
Heb jij nieuws uit de regio of een tip? Mail ons op redactie@omroeplekstroom.nl.
Foto: Irina Bakker-Sterk
