Beste Bo,

Veel vaders en broers van leeftijdsgenoten krijgen nog steeds rode vlekken in hun nek als er wordt gesproken over het WK uit 1974. Duitsland versloeg Nederland tijdens de finale met onder meer een -volgens bijna alle Nederlanders- onterechte penalty. Ook aan 1978, toen Argentinië Nederland in de finale versloeg, heeft niet iedereen goede herinneringen. Dat werd onder meer tijdens het EK in 1988 goedgemaakt, toen een topteam ons land kampioen maakte.

De oranjegekte kende geen grenzen. Ik kan me herinneren dat ik na iedere wedstrijd op het Koningsplein in Amsterdam stond te feesten met andere Oranje-fans. We zaten met de hele familie of vrienden rond de buis. Een van mijn beste vriendinnen vond ons individueel aardig, maar oordeelde dat voetbal kijken in ons gezin een “angstaanjagende” ervaring was. Er werd gebruld, gesprongen, soms maakte er iemand een halve koprol op het tapijt en er was altijd veel te drinken en eten.

Wat al die wedstrijden gemeen hadden: de voetballers waren helden. Cruijff, Van Hanegem, Gullit, Van Basten, Bergkamp, de broers Koeman en De Boer: iedereen zal weten wie je bedoelt. Nog steeds zijn er warme gevoelens voor de meeste van die mannen; niet voor niets is Gullit onlangs weer aangetrokken voor een reclame.

Ik weet niet of het mijn verbeelding is, maar het lijkt wel alsof er tegenwoordig minder helden zijn. Als ik rondvraag, kunnen veel mensen in mijn omgeving niet eens meer vijf spelers uit het Nederlands elftal opnoemen. Vroeger ging dat moeiteloos en als het even kon “assisteerde” men de bondscoach ook nog eens heel bereidwillig met de enige juiste opstelling.

Hoe zit dat bij Gen Z? Gaan jullie gezamenlijk het WK voetbal kijken en maken jullie er een feestje van? En wie zijn jullie helden?

Hartelijke groet,
Jacqueline

Hee Jacqueline,

De periode is inderdaad weer aangebroken. Hier in mijn straat hangen de oranje vlaggen al en staan de picknicktafels weer buiten, ondanks het wisselvallige weer. Het WK is altijd een happening waar ook wij (mijn voetbalteam en ik) ons op voorbereiden. Tijdens ons teamweekend gaan we met z’n allen het WK kijken in onze nep-oranje shirts, aangezien de prijzen van de echte shirts met de inflatie zijn meegestegen en ze inmiddels voor minstens 100 euro worden verkocht.

Hoewel we kijken, blijft het nog maar de vraag of we daadwerkelijk weten waar we naar kijken. Ik kan je nu al vertellen dat de helft nog geen drie spelers kan opnoemen (verklaart de kelderklasse waarin we spelen). Waar die desinteresse precies vandaan komt, weet ik niet. Ik denk dat de omgeving waarin je opgroeit een grote rol speelt. Ik ken genoeg mensen die, net als jij vroeger, de bondscoach zouden kunnen assisteren en altijd commentaar hebben op het spel.

Zelf ben ik thuis niet echt opgegroeid in de voetbalwereld. We keken er nooit of nauwelijks naar en praatten er ook bijna niet over. Daardoor sta je al snel een streepje achter wanneer dat casual voetbalgesprek weer opkomt en jij er een beetje met je “ja, amen” naast staat.

Ook heb ik het idee dat onze voetbalhelden tegenwoordig steeds internationaler worden. Denk bijvoorbeeld aan jong talent als Lamine Yamal.

Maar goed, puntje bij paaltje denk ik dat de meesten het ook gewoon zien als een goede reden om zich klem te zuipen.

Cheers op Oranje dan maar 😉