Hee Jacqueline!

In mijn Harry Potter-zolderkamertje van een bij een, in een slecht geïsoleerd huis, met de zon volop schijnend in mijn kamer, woon ik met deze warme zomerdagen toch echt in een sauna. De damp van de warmte (en mijn zweet 24/7) slaat op de ramen, terwijl mijn lichaam zich normaal probeert te reguleren. Oké, het is misschien iets overdreven, maar punt is: het is snikheet in mijn vierkante woonbox!

De wisselende temperaturen zijn schokkend. Het is net alsof we de lente hebben gemist… Maar goed, klimaatverandering is een onderwerp voor later. Laten we het eerst eens hebben over de woningmarkt op dit moment. Want er is wel meer schokkend, maar hiervan valt je mond op de grond, toch?

De woningmarkt is voor mij natuurlijk vrij nieuw. Ik zit nu een jaar op kamers en thank god: ik heb het geluk gehad dat het me zowat onder mijn neus is geschoven via via, in plaats van dat ik dertig keer moest hospiteren.

Ik heb vriendinnen die minimaal vijftien keer moesten hospiteren en er bijna een angst voor hebben ontwikkeld. Want telkens is het weer een nieuwe vleeskeuring. Waar pas je tussen en waar niet? Wat is jouw straatje, letterlijk en figuurlijk?

En dan hebben we het nog niet gehad over de huurprijs, laat staan de koopprijs. Het is net alsof ze verwachten dat ik een magische geldboom in mijn tuintje van een bij een meter heb staan. Elke vierkante meter wordt duurder en de huurprijs schiet door het dak. Een vriendin van mij huurt hier in Utrecht voor 900 euro een kamer van tien vierkante meter, al heeft ze wel een bizar mooie/luxe woonkamer en keuken.

Was het vroeger ook zo moeilijk om aan een kamer te komen? En qua vleeskeuring: was dat toen ook zo, of was het in de guldentijd toch allemaal beter, zoals mijn moeder zou zeggen? 😉

Groetjes,
Bo

Beste Bo,

Ook in de jaren tachtig en negentig lagen woningen niet altijd voor het oprapen. Mensen stonden soms jarenlang op wachtlijsten van gemeentes voor een eigen woning, die via een streng distributiesysteem werden verdeeld.

Met een vriendje verhuisde ik daarom vanuit het ouderlijk huis naar een kamertje bij zijn oma. Niet ideaal, omdat ze toen al stokdoof was en het geluid van de tv op maximaal volume zette. Ook dacht ze bij een wisselende scène dat de film was afgelopen en zette ze het apparaat resoluut uit. Ik kwam erachter dat mijn toenmalige partner weinig geduld met oudere mensen had.

De eerste eigen woning was een mini-studio: als je in het midden stond, kon je keuken, douche, wc en huiskamer overzien. Omdat het vlakbij een doorrij-route vanuit het centrum van Amsterdam lag, sliepen er hele volksstammen zonder woning op onze slaapbank. Mensen van wie de verkering uit was, die even geen zin hadden in hun ouders of te dronken waren om nog ver te reizen, legden zich soms dagen op het donkerbruine gevaarte te rusten.
Via de vriend van een vriendin van een nicht -of vergelijkbare constructies- vond je een kamer. Sommigen woonden in een kraakpand, niet altijd omdat ze geen geld hadden, maar het idee van commune en je afzetten tegen gezagdragers romantisch vonden.

Toen ik op mezelf kwam te staan, deelde ik een etage met twee vrouwen, zodat we gezamenlijk de huur konden delen. Het was ook therapeutisch: we bespraken elkaars vriendjes, overleden of weggelopen huisdieren, vervelende bazen en meer. Ondanks dat ik erg op mijn privacy ben gesteld, heb ik er goede herinneringen aan. Ook ons kind heeft met twee vrouwen een etage gehuurd en kijkt er met plezier op terug.

Want weet je: een ‘vleeskeuring’ zegt weinig. Pas als je met iemand samenleeft, kom je erachter dat diegene smetvrees heeft, een onuitstaanbaar ochtendhumeur of -vanuit de studie psychologie- een nare gewoonte om het gedrag van zijn huisgenoten te analyseren. Misschien gaan we een terugkeer van meer ‘commune-achtige-samenwoning’ zien met mensen die je sowieso al leuk vindt. Want je hebt gelijk: de woningmarkt krankzinnig en dat zal het nog wel even blijven. Als je in je eentje betaalbaardere ruimtes en meer vierkante meters zoekt, moet je niet in de randstad zijn en misschien zelfs in het buitenland gaan zoeken.

Hartelijke groet,
Jacqueline