Een mooi en persoonlijk onderwerp dat je ter sprake brengt. Sinds de jaren zestig en zeventig, met de tweede feministische golf, is de aandacht voor vrouwenemancipatie sterk toegenomen. In die periode werd onder andere de actiegroep Dolle Mina’s opgericht. In 1975 riep de Verenigde Naties het Internationale Jaar van de Vrouw uit, waarmee vrouwenrechten wereldwijd meer erkenning kregen. Vier jaar later, in 1979, werd het VN-Vrouwenverdrag aangenomen. Sindsdien is de aandacht voor vrouwenrechten gestaag gegroeid. Dit was natuurlijk wel ver voor mijn tijd;)

Toch zie je helaas tot op de dag van vandaag dat vrouwen nog steeds moeten protesteren voor hun rechten, omdat dat blijkbaar nog steeds nodig is. Denk bijvoorbeeld aan het recht om zelf keuzes te maken over je eigen lichaam, zoals in de veelbesproken discussie rondom abortus. In Nederland is abortus legaal, maar de meningen hierover blijven sterk verdeeld.

Laatst zat ik op school toen er rond de middag plotseling werd geroepen dat er een anti-abortusprotest recht voor onze deur stond. Wij, als studenten journalistiek, renden meteen naar buiten om te kijken wat er aan de hand was. En inderdaad: daar stonden dertien anti-abortusMANNEN die studenten aanspraken over de “moord” die zij volgens hen zouden plegen wanneer een (jonge) vrouw abortus zou laten uitvoeren.

De groep had het overigens slim aangepakt: ze stonden op het enige stukje grond op het Science Park dat eigendom was van de gemeente. Daardoor leken ze het recht te hebben om daar te staan. Tot grote opluchting namen de jongens uit mijn klas het op voor de vrouwen. Dat geeft toch nog een beetje hoop.

Toch blijft de vraag, zeker als je naar onze generatie kijkt: gaan we er misschien toch op achteruit, na jarenlang vechten voor gelijke rechten? Tot mijn spijt lijkt dat wel te gebeuren.

Neem bijvoorbeeld een aflevering van First Dates, waarin een jonge man duidelijk beïnvloed bleek te zijn door narcistische influencers zoals Andrew Tate. Tijdens de date liet hij een zeer uitgesproken mening horen over wat vrouwen volgens hem wel en niet mogen doen. Een carrière? Absoluut niet, vond hij, dat zou alleen voor mannen zijn weggelegd.

Tegelijkertijd zie je ook dat sommige vrouwen daar zelf anders over denken. Er is namelijk een nieuwe trend ontstaan, vooral op sociale media zoals TikTok, die bekendstaat als de “tradwives”. Deze vrouwen kiezen er bewust voor om thuis te blijven, bijvoorbeeld om te bakken, het huishouden te doen en voor de kinderen te zorgen. Zo worden jonge meisjes via sociale media al beïnvloed door verschillende soorten stromingen.

De bewijsdrang die je benoemt herken ik wel. Ik denk dat beide seksen soms een sterke drang voelen om zichzelf te bewijzen, de een wil erkend worden en de ander (niet allemaal) willen de machtspositie niet kwijt. Als man hoef je niet per se de grootste of sterkste te zijn, of degene die altijd alles regelt: het geld, de carrière en het eten op tafel. Een vrouw kan dat namelijk net zo goed.

Zoals je zelf ook aangeeft, lijkt het mij belangrijk dat rollen binnen een relatie flexibel kunnen zijn. Natuurlijk mag iemand er zelf voor kiezen om bijvoorbeeld als vrouw thuis te blijven, of juist om een carrière na te streven. Maar die keuze moet er wél zijn. Ongeacht sekse zijn we uiteindelijk allemaal mens, en ieder mens heeft recht op dezelfde mensenrechten: zowel vrouwen als mannen! Dat is hoe ik het als GenZ’er zie.

Groetjes,
Bo