Hi Jacqueline,

Deze week heb ik een wat luchtiger thema voor je. Sinds de zon weer af en toe doorbreekt en we langzaam richting de lente op z’n vroegst gaan, merk ik dat ik steeds vaker aan de zomervakantie denk. Nu we de winter bijna hebben overleefd en we steeds vaker naar buiten trekken, denk ik dat iedereen wel toe is aan een beetje ademruimte.

Vroeger gingen wij altijd naar de camping, richting Frankrijk, Italië of Spanje. Je kent het wel: de klassieke familievakantie. Nu ik wat ouder ben, merk ik dat ik steeds meer de behoefte heb om zelf te reizen en steeds verder weg te gaan (het vogeltje vliegt uit het nest…).

De opties zijn tegenwoordig eindeloos. Met de trein ben je zo in steden als Parijs of Barcelona. Of je boekt een snelle directe vlucht of juist een goedkope met keuze uit behoorlijk wat airlines.

Afgelopen zomer ben ik voor het eerst gaan backpacken. Dat deed ik niet alleen, maar met een reisorganisatie waarbij je op je bestemming met een groep reist. Daarnaast kun je tegenwoordig via reisapps gemakkelijk contact leggen met andere mensen of groepen in de buurt, en weet je binnen no time waar de beste hotspots zijn, als je op zoek bent naar de lekkerste baklava in de buurt!

Maar was reizen vroeger eigenlijk ook zo toegankelijk? Hoe heb jij dat ervaren?

Groetjes,
Bo

Hi Bo,

Het is heerlijk om aan vakantie te denken. En ook vroeger reisden we wat af. De meeste mensen die ik kende trokken met tentjes richting Zuid-Europa. Of ze zochten een goedkope bed and breakfast.

De mogelijkheden om zelf online iets te boeken waren beperkt. Airbnb en Booking bestonden nog niet; als je een verzorgde reis wilde, ging je naar een reisbureau. Je vertelde wat je wilde en een professionele mevrouw aan de overkant van het bureau toverde een hotel én een vlucht uit haar computer.

Je kon verder weg omdat luchtvaartmaatschappijen korting op tickets boden aan jongeren onder een bepaalde leeftijd. Ook waren er zogenaamde diplomatieke koeriers: je vloog dan voor een koeriersbedrijf gratis mee met kleine spoedzendingen die niet in de cabine gingen. Zo belandde ik zelf op mijn 28e voor het eerst buiten Europa, in Hong Kong.

Maar voor eigen vakanties reden we dus  budgetvriendelijk en zonder vrees met rammelende Volkswagen Kevers of Eendjes naar de Pyreneeën of Joegoslavië. De ramen wijd open, want airco hadden die barrels natuurlijk  niet.

Je vond niet snel online hotspots, maar ontdekte alles ter plekke. Dat was avontuurlijk genoeg. Niemand kon je volgen via Life360 (een app waarmee je iemands locatie kunt zien) en zonder Google zat je letterlijk in the middle of nowhere. Omdat de lokale telefoons guldens slurpten, meldde je maar een keer per week telefonisch aan het thuisfront dat je veilig was.

Op de bonnefooi wegrijden en de telefoon huisarrest geven: volgens mij een garantie voor avontuur. Die top vissoep op een schiereiland vind je dan gewoon zelf.

Hartelijke groet,
Jacqueline