Beste Bo,

Het is tijd voor een serieuzer onderwerp; we gaan het namelijk hebben over de toestand in de wereld.
Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik scrol soms haastig door als ik bepaalde koppen in mijn social media zie opduiken. Ik weet, het is je hoofd in het zand steken en ik kom het ook allemaal tegen in de krant. Een leuke serie streamen, dierenvideo’s of memes voor het slapengaan zorgen er denk ik wel voor dat ik zonniger door het leven ga.

Vroeger hadden we ook oorlogen en er was regelmatig een crisis. In de jaren zestig en begin jaren zeventig demonstreerden mensenmassa’s tegen de oorlog in Vietnam.  Tijdens de Cubacrisis waren we maar een haartje verwijderd van een nucleaire oorlog met Rusland.
Later kwamen onder meer de Golfoorlog, oorlog in Joegoslavië en oorlog in Congo. Er waren geen banen en woningen: krakers werden met geweld uit panden gesleept en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Toch had ik het idee dat het minder zwaar voelde dan nu. We zongen onze zorgen weg met protestliederen uit de musical Hair en galmden mee met Meneer de president van Boudewijn de Groot. Later kwamen Voordat de bom valt van Doe Maar en Sunday Bloody Sunday van U2. We protesteerden tegen kernwapens, riepen op tot boycots en fanatiekelingen ketenden zich vast aan kerncentrales.

Een vriendin ging Russisch studeren, om -zoals ze grapte- de soldaten uit het Oostblok koffie aan te kunnen bieden als ze in de achtertuin zouden staan.
Ik kende iemand op de middelbare school die meeliep in demonstraties omdat  “het gezellig was en ze lekkere broodjes hadden.” We waren drukker met onze eigen wereld, ondanks dat je van je ouders het journaal moesten volgen en er thuis en in vriendengroepen veel over politiek werd gesproken.

Is het nu zwaarder door sociale media, vraag ik me af. Je kunt immers real time zien wat er in oorlogsgebieden gebeurt. Er trekken beelden van genocide voorbij en we kunnen digitaal meelezen wat Jeffrey Epstein aan slechte vrienden schreef.
En is de politiek meer op korte termijn denken gericht dan vroeger en daardoor wispelturiger. Vertrouwen we op bondgenoten van vroeger die nu onberekenbaarder zijn dan onze ergste vijand.

Hoe zit dat voor GenZ?
Gaan jullie de toekomst ook hoopvol, maar wel realistisch en -net als ik- met een noodpakket tegemoet?
Of leven jullie volgens de door Henny Vrienten gezongen tekst: ‘werken aan m’n toekomst, voordat de bom valt.’

Hartelijke groet,
Jacquelinee

Dag Jacqueline!

Als je scrolt op sociale media is het (zoals bekend) afhankelijk van je algoritme wat je te zien krijgt. Niettemin zijn grote koppen zoals “Beelden tonen rookwolken boven Teheran” niet te vermijden. Ik las laatst een boek van Erik Scherder: Hersenen willen lezen. Dit boek, geschreven in de coronaperiode, duidde ook in een deel van het boek aan hoe negatief nieuws invloed heeft op ons mentale welzijn.

Er gebeurt op dit moment heel veel in de wereld; daar kunnen we niet omheen draaien. Het is dus helemaal niet gek dat je een leuke serie gaat streamen om het negatieve te ontvluchten. Ik denk dat wij als Gen Z, die sociale media volledig om onze vinger hebben gewikkeld, daar alles van weten.

Persoonlijk steek ik zelf ook nog weleens mijn hoofd in het zand. Er gebeurt zoveel dat ik het niet eens allemaal kan opnoemen. De oorlog in Oekraïne nam compleet het oorlogsnieuws over, terwijl er destijds en nu nog steeds een interne burgeroorlog speelt in Soedan. Als je nu ‘nieuws’ opzoekt, gaan alle zes de koppen die als voorpaginanieuws worden gepresenteerd over: Israël en de VS die Iran aanvallen, Trump die de overmacht probeert te nemen en dubieuze keuzes maakt, Bill Clinton die stelt dat hij niets wist van Epsteins acties, en Pakistan dat een ‘open oorlog’ verklaart aan de Afghaanse taliban.

Ik ken genoeg mensen om me heen die de straat op gaan voor verschillende onderwerpen, van Palestina tot vrouwenrechten. Mensen die elkaar oproepen om gezamenlijk de straat op te gaan via sociale media, maakt misschien dat de sociale druk groter wordt.

Tijdens kerst- of familie-evenementen wordt de toestand van de wereld ook altijd ter sprake gebracht (het is dus van alle tijden). Dan switcht de gezellige borrel soms toch naar een grimmig sfeertje.

Om het niet alleen maar negatief te maken: er zijn natuurlijk ook genoeg goede dingen in de wereld. Alleen halen die het voorpaginanieuws niet zo vaak als de conflicten die gaande zijn. Ik scroll op Tiktok door nieuws over reizen naar Thailand, alle mooie plekken op de wereld. Iedereen die een Hyrox doet en je stimuleert om een marathon te lopen. Want we kunnen het allemaal doen, dan is jouw wereld opeens zo slecht nog niet.

Ik ga de toekomst zeker hoopvol tegemoet; een noodpakket heb ik nog niet aangeschaft. Misschien is het nog het jonge optimisme dat in me zit, maar ik zie vooral de positieve dingen, wel met het bewustzijn van wat er gaande is in de wereld. Dat maakt je alleen maar dankbaarder.

Tot die tijd zing ik niet mee met De bom van Doe Maar, maar met War van Bob Marley & The Wailers, in de hoop dat we er nou eindelijk wat van leren. Maar als dan een keer puntje bij paaltje komt en de bom valt echt, mag ik dan bij jou schuilen (Claudia de Breij)?