Hi Jacqueline!

Ik denk dat je het vast wel herkent van vroeger: je staat in de supermarkt of in de club en je moet nog even snel geld overboeken van je spaarrekening. Of je komt erachter dat je nét niet genoeg saldo hebt om te betalen. Tegenwoordig is dat geen uitzondering meer, want de prijzen dalen allang niet meer. Integendeel: de inflatie blijft toenemen. Voor een paar kleine boodschappen ben je al snel minimaal twintig euro kwijt. Als student herken ik dit maar al te goed en ik vermoed dat ik daar zeker niet de enige in ben.

Persoonlijk kom ik uit een omgeving waarin ik het geluk heb dat mijn ouders vaak meedenken en, waar mogelijk, ook hun steentje bijdragen. Tegelijkertijd is mij van jongs af aan geleerd dat geld niet vanzelf komt en dat je er hard voor moet werken. Die mentaliteit neem ik nog steeds met me mee. Toch merk ik dat de combinatie van studeren en werken niet altijd even soepel verloopt. Om financieel rond te komen heb ik momenteel twee banen en sta ik drie keer per week op de werkvloer. Dat roept bij mij de vraag op: is dit iets van deze tijd, of worstelden eerdere generaties hier net zo mee?

De verhouding tussen wat je verdient en de vaste lasten die daar tegenover staan, voelt steeds vaker scheef. Denk hierbij aan bizar (hoge) huurkosten, boodschappen, verzekeringen.

Tegelijkertijd moet ik eerlijk toegeven dat, zoals ik in een eerdere column al benoemde, onze generatie het liefst alles tegelijk wil. We willen leven in het nu, ervaringen opdoen en herinneringen maken, voordat het ‘te laat’ is.

Zo wil ik graag reizen nu dat nog kan. Ik hou van sporten en heb mezelf zelfs voorgenomen een marathon te lopen, ook niet bepaald een goedkope hobby. Daarnaast hecht ik waarde aan een goede skincare-routine, fijne spullen voor in huis en leuke kleding. Als je dat combineert met op jezelf wonen, studeren, collegegeld betalen en contributie afdragen voor een dispuut, wordt het financieel allemaal best veel. Hoe graag je het ook wilt, ergens houdt het natuurlijk op. Ook dat is deel van jong zijn: veel willen, maar soms je grenzen moeten stellen. Hoe moeilijk dat soms ook is.

Nu is er nog wat anders, waarvan ik denk dat het echt van deze tijd is. Tegenwoordig is digitaal betalen enorm genormaliseerd. Ik betaal nooit meer met mijn fysieke pinpas (en zou de pincode al bijna niet meer weten). Ik draag dus ook nooit cash bij me. Cash zie ik zelfs als gratis geld. Ik weet het, je zult vast denken: dat slaat nergens op. Maar in onze generatie is cash geld ‘gratis geld’, omdat het niet geregistreerd is. Als ik het niet van mijn banksaldo zie afgaan, bestaat het niet. Naïef he.

Toch probeer ik bewust met mijn geld om te gaan. Over het algemeen ben ik een prima spaarder, al gaat dat met vlagen en niet altijd even consequent. Soms wint het verstand, soms het gevoel (zoals met goedkope, niet duurzame kleding😉). En misschien is dat ook wel typisch voor deze levensfase. Daarom ben ik benieuwd: hoe heb jij jouw financiële studententijd ervaren? Was het net zo’n zoektocht naar balans, of was het toen makkelijker? Misschien een brutale vraag, maar was dat dan in de tijd van de gulden?

Groetjes,
Bo

Hi Bo,

Dat jullie cash als gratis geld zien, was een eye-opener voor me, want mijn generatie had een spaarvarken. Als je een goed rapport had gehad, stopte een lieve oma je soms iets toe en dat verdween bij de rest van de munten en briefjes. Zo spaarde je voor iets leuks. Want ik moet het toch even roepen voor iedereen die cash niet als geld ziet: TIEN BRIEFJES VAN HONDERD EURO = VEEL GELD! Je kunt er een vliegreis van betalen of flink gaan winkelen.

Tegelijkertijd heb ik diep respect voor jonge mensen. Om mij heen zie ik veel jongvolwassenen meerdere banen hebben en hard werken. Dat is pittig naast een studie. Jullie zijn niet te beroerd om de handen uit de mouwen te steken.

Bij mij was het omgekeerd. Ik ging jong uit huis en ben gaan werken. In de avonduren ging ik naar school (of uit). Ik weet dus wel dat de combinatie werk en school niet altijd relaxt is als je ook nog andere dingen wilt doen. Ik ben tot mijn schande ooit een keer in slaap gevallen op de typemachine, omdat ik dacht uitgaan wel met studie en baan te kunnen combineren.

Je begon op de bodem van de carrièreladder en ook de jeugd in mijn tijd wilde veel tegelijk. Veel mensen in mijn omgeving hadden het niet breed, woonden vaak nog bij ouders. Ik kon bovendien slecht met geld omgaan. Ik herinner me nog dat ik een pakje cheques van de bank kreeg. Om je een idee te geven: een cheque kon je uitschrijven voor maximaal driehonderd gulden, een kleine 135 euro. Als ik een muziekwinkel inliep, vond ik het zonde een hele cheque te besteden aan twee cd’s. Dus kocht ik er maar vier. Ik had dan ook nog het bizarre gevoel dat ik de cheque goed had benut, terwijl ik in werkelijkheid meer geld uitgaf dan ik had.

Mijn creditcard, die je voor de grote kredietcrisis ook nog met gemak kreeg, liet ik wapperen om toch die ene vakantie te boeken. Binnen no time had ik een schuld opgebouwd, waarvoor ik een tijdje heb moeten afbetalen. Niet zo slim dus, dat gedrag.

Ondertussen deed je alles met papier. Geld nam je op aan de balie van de bank. Als je je handtekening had gezet, kwamen er even later via een soort buizenpost briefjes uit de catacomben. Je deed een overschrijving door een formuliertje in te vullen en die op te sturen naar de bank. Niks geen Tikkies of even snel iets overboeken. In een restaurant wisselde je bij het afrekenen ter plekke biljetten uit.

Toch deden wij ook in arme tijden van alles. Ik smeerde goedkope spullen op mijn gezicht, die toen nog geen verwoestende invloed hadden. Verder kocht ik tweedehands kleding en at ik goedkoop ergens een pizza met een vriendin. We sliepen op vakanties in tentjes of zeer goedkope B&B’s. Hotels en luxere restaurants kwamen veel later pas.

Het heeft er wel voor gezorgd dat ik nu een nauwgezette administratie bijhoud. Dat neemt niet weg dat ik ook weleens ben vergeten dat ik kleding heb gekocht, terwijl het salaris nog niet binnen is. Zodat de pinautomaat in een winkel beschuldigend gilt dat het saldo ontoereikend is en ik met schaamrood iets mompel over ‘verkeerde pas.’ Vroeger kon je niet ‘ff snel overboeken’ en werd je dus gewoon de winkel weer uitgestuurd.

Dus ja, die zoektocht naar balans was er vroeger ook. Alleen de ‘kakkers’ werden gesponsord door hun ouders, soms kreeg je een studiebeurs, maar ik ken dus ook genoeg mensen die de eindjes aan elkaar moesten knopen. Uiteindelijk willen jonge mensen veel, dus die balans zullen ze altijd blijven zoeken.

Het enige advies dat ik kan geven: investeer in mensen en leuke evenementen. Dat zijn de dingen die je je later herinnert. Niemand weet meer welke bank diegene dertig jaar geleden had. Samen een hamburger of visje aan het strand eten kost niet veel en is met goed gezelschap uiteindelijk net zo leuk als eten in een veel duurder restaurant met slechte biefstuk.
Dat jullie leren is top, daar heb je altijd profijt van. En zet iets opzij voor de grote dingen in het leven. Met dat alles kom je een heel eind. Cheers!

Hartelijke groeten,
Jacqueline