LEKSTROOM REGIO – “Het is de week van de ontmoeting in Houten”, las ik deze week op de website van Omroep Lekstroom. Het is een bericht dat me aan het hart gaat. Er is veel eenzaamheid en soms kan aandacht voor die ene buurvrouw of collega al veel doen. En dus wil ik ook de lezers van Lekstroom vertellen over mijn vriend Dick.

Het was namelijk ook niet heel logisch dat hij (inmiddels de vijftig gepasseerd) en ik (tweeëndertig) vrienden zouden worden. Maar tijdens een ontmoeting op kantoor raakten we aan de praat over muziek. Later leerde hij me “musicals waarderen”. Eerste in de rij was ‘Sunset Boulevard’. Hij liet me de film over de oudere actrice zien en zette vervolgens de langspeelplaat van de musical op. “Onderdeel van je opvoeding darling”, gaf hij te kennen. Vervolgens sleurde hij me regelmatig mee naar het theater en stelde hij me voor aan zijn bonte verzameling vrienden. Voor het Songfestival moest er nog net geen tribune in de huiskamer worden gebouwd.

Op een dag kwam hij langs in zomerkleding en terwijl we koffie en later wijn dronken, begon het buiten te regenen. Gelukkig vond ik bij het afscheid nog een oude regenjas die me te ruim zat en een reusachtige gele zuidwester, met daarop groot het logo van ABN AMRO. Dick keek mistroostig in de spiegel:  “Meid, als een van de buren ernaar vraagt, moet je maar zeggen dat je gekke tante op bezoek was.”

Wat mannen betreft hadden we soms wel een totaal verschillende smaak. Dan hief hij zijn ogen ten hemel en schudde zijn hoofd:  “Kind, wat verkeerd!” Hij bekeek iedere potentiële partner zoals een veilingmeester een schilderij bekijkt en het liefst ging hij mee naar de eerste afspraak. Mijn huidige partner leerde hij vlak voor zijn overlijden kennen en deze werd blijkbaar goedgekeurd; toen Dick hoorde dat mijn partner Elvis-fan was, liet hij hem zijn volledige verzameling CD’s van de zwartgekuifde zanger na.

We maakten lange wandelingen met zijn golden retriever, gingen samen naar feesten en lachten vaak tot tot we moesten huilen. De ene dag trad hij me tegemoet alsof hij de Lotto had gewonnen, de dag daarna kon hij opeens somber zijn: “Ik dacht laatst dat ik het niet erg zou vinden als ik morgen niet meer wakker wordt. Maar ja, dan loopt de wekker af en sta ik toch maar weer op”, zuchtte hij.
Toch ken ik niemand, die toen hij de diagnose “ongeneeslijk ziek” kreeg, zo sterk en monter bleef. “Ik had deze periode niet willen missen”, bekende hij op een dag. “Ik wist altijd wel dat ik goede vrienden had, maar ik kom er nu pas achter hoe goed.” Ook bleef hij grappen maken. Toen een van de twee euthanasieartsen vast zat in het verkeer verzuchtte hij:  “Ga eens bellen waar die exorcist blijft.”

Dat ik de dag na zijn dood zwanger raakte, had hij net als ik een grappig en bijzonder toeval gevonden. Hij had het vast met mijn dochter kunnen vinden, want net als hij is ze slim en grappig en dol op musicals en theater. Instagram en websites, waarop je beroemde acteurs en actrices kunt volgen, zouden ook zijn goedkeuring hebben gekregen. Dat ik er een column over hem op zou schrijven, had hij helemaal geweldig gevonden.

Ik schrijf deze column overigens niet alleen voor hem, maar ook voor anderen die -in soms moeilijke omstandigheden- net zo dapper als hij zijn. Die in een lastige maatschappij uit de kast komen en zichzelf durven zijn. Die soms eenzaam zijn. Ik gun jullie allemaal iemand zoals Dick voor me is geweest.

Foto: ter illustratie: Petar Milošević, CC BY-SA 4.0 <https://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0>, via Wikimedia Commons