IJSSELSTEIN – De een wil bij de politie, de ander wil lopen zonder last en weer een ander komt vooral voor de gezelligheid. Op vrijdagochtend verzamelt een divers gezelschap Lekstromers zich in de Utrechtsestraat in IJsselstein voor een uurtje hardlopen. In deze (zondag)serie van Omroep Lekstroom volgen we verschillende inwoners op hun weg naar de Linschotenloop op 20 december.

Lees ook deel 1, 2, 3, 4 en 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13 en 14 van de serie.

De eerste keer dat ik me meldde bij Elma begroette ze me enthousiast. We hadden vooraf gebeld en ze had me van harte uitgenodigd mee te rennen op de vrijdagochtend. Want daar wilde ik een serie over schrijven. “Jij bent geen loper zeker?”, vroeg ze me toen ik aankwam, wijzend naar mijn Hummel-trainingsbroek. Eigenlijk wel, moest ik grinnikend antwoorden. De broek stamt uit de tijd dat ik nog voetbalde en was de enige lange trainingsbroek die ik had. Ik achtte het koud genoeg voor lang.

Dat was mijn eerste misvatting: we renden ons zo warm en het zweet stond op m’n schenen. Het werd nog erger toen Elma tijdens de techniekles na de training vroeg wat voor schoenen ik had en ik antwoordde dat ze van de Decathlon kwamen. Elma legde het belang van goede schoenen uit – en waarom aanmeten eigenlijk altijd beter is. Eén ding werd me alvast duidelijk: m’n uitrusting kon een verbeterslag gebruiken.

Overmoedig
Elma nam me direct mee in de groep en schotelde me een persoonlijk trainingsschema voor. Dan kon ik, net als een deel van de lopers, trainen richting de Linschotenloop op 20 december. Overmoedig koos is het schema voor de halve marathon. Overmoedig, want uiteindelijk zou het me ontbreken aan de discipline om het schema vol te houden. Daarover straks meer.

Deze serie startte na de zomer, toen er bij REactive in IJsselstein weer een nieuwe hardloopgroep op de vrijdag van start ging. Deels met mensen die al langer meeliepen, deels met nieuwe gezichten. Sommigen renden voor het eerst mee in een hardloopgroep. Daar was ik er een van.

Strava
Hardlopen doe ik al een aantal jaren. Wat ik er fijn aan vind, is dat het laagdrempelig is en je het makkelijk in je agenda kunt inpassen. Omkleden, hardloopschoenen aan en de deur uit. Een rondje rennen voor werk of juist aan het eind van de dag. En wat dat bij mij vaak is, of was moet ik eigenlijk zeggen: zo hard mogelijk. Even energie kwijt en toch proberen weer sneller te zijn dan vorige keer. De volgers op Strava kijken mee tenslotte.

Het inzicht dat ik opdeed bij de hardloopgroep is dat hardlopen meer is dan dat. En dat je met een paar simpele inzichten een stuk beter kunt lopen. En vooral: dat het niet altijd zo hard mogelijk hoeft. Met momenten van ‘actief herstel’ tijdens het lopen doe je je spieren een groot plezier en zet je grotere stappen – figuurlijk gezien dan. Tijdens het rennen hebben kleinere stappen juist de voorkeur, zodat je niet telkens je lichaamsgewicht over je zwaartepunt heen hoeft te tillen.

Die techniektips hielpen me enorm. Opstrekken, licht voorover hellen, voet ontspannen houden, armen actief meebewegen: met die tips in m’n achterhoofd loop ik een stuk soepeler. Wat ook meehelpt, is dat IJsselstein prachtig is om doorheen te rennen. Over de Achtersloot, rond de Nedereindse Plas, rondom de Kasteeltoren of om de Korenmolen heen.

Vooruitgang
En ik zag mensen echt vooruit gaan doorheen de weken. Chantal rent pas sinds september, loopt inmiddels in de voorhoede en heeft een hardloopgroepje met twee bevriende Chantallen. Lisa kan de Coopertest binnen de gevraagde tijd rennen om toegelaten te worden bij de politie. Roos was er een tijd tussenuit geweest, maar merkte dat haar lichaam weer heel snel aanvoelde hoe het moest.

Toch is trainen voor die 21 kilometer op 20 december mij dus niet gelukt. En dat is eerder een kwestie van prioriteit dan tijd. Met een volle agenda is hardlopen buitenom de hardloopgroep toch iets wat er snel bij inschiet. Wat dat betreft werkt de hardloopgroep als stok achter de deur ontzettend goed. Ondanks dat niemand het je kwalijk neemt als je niet komt, maakt een vast moment in de week en het feit dat je verwacht wordt dat ik eerder ga dan wanneer ik het uit mezelf moet halen.

Dat was de training: off to the races!

Foto: Dirk Hooijer