IJSSELSTEIN – De een wil bij de politie, de ander wil kunnen sprinten naar de bus en weer een ander komt vooral voor de gezelligheid. Op vrijdagochtend verzamelt een divers gezelschap Lekstromers zich in de Utrechtsestraat in IJsselstein voor een uurtje hardlopen. In deze (zondag)serie van Omroep Lekstroom volgen we verschillende inwoners op hun weg naar de Linschotenloop op 20 december.
Lees ook deel 1 en 2 van de serie.
“Zijn de mannen afgehaakt?”, vraagt Roos zich af. De groep bestaat vanochtend, afgezien van de verslaggever, enkel uit vrouwen. “Emiel is nog op fietsvakantie”, antwoordt Elma. En Erik-Jan? “Die is weggepromoveerd!” Hij rent voortaan met de groep op woensdag, voor de gevorderden. “Lekker dan!”, roept iemand gekscherend. En dan was er nog die marathonloper: Figou. Die moest van zijn plan afzien door een hersenschudding. “Misschien dat hij hem alsnog gaat lopen. Hij houdt hoop”, zegt zijn vriendin Mus. “Dan zonder training. Maar daar ben ik geen voorstander van.”
De marathon van Amsterdam is op 18 oktober. Mus rent zelf de 7,5 km. En als het goed gaat, traint ze door voor de Linschotenloop eind december. “Ik ben lichtelijk aangestoken door de groep”, vertelt ze. “Ik wil graag fit worden. Vooral conditioneel. Dat als je een sprintje moet trekken naar de bus, je niet denkt: ik doe het maar niet.” Ze rent het liefst in de loopgroep. Of, als ze alleen rent, met een podcast op. Aaf en Lies lossen het wel weer op bijvoorbeeld. “Dat is een beetje dom lullen: afleiding zodat je niet hoeft na te denken hoe saai het hardlopen eigenlijk is.”
Kamp van Koningsbrugge
“Ooh, ik kan niet meer”, verzucht Lisa (21) tijdens de eerste strekoefening. De volleybaltraining van gisteravond eist zijn tol. “Vandaag heb je helemaal niks aan mij.” “En je bent toch gegaan, applaus voor jou!” reageert Celia. Vandaag doet de groep een ‘sterloop’: hardlopen afgewisseld met oefeningen. “We gaan nu de kipfiletjes trainen!”, roept Elma. De lopers plaatsen hun handen achter zich op een muurtje en zakken door hun benen. “Totdat je vermoeidheid voelt, dan heeft het effect!” “Ik kijk dat Kamp van Koningsbrugge nog wel eens…”, fluistert Celia haar buurvrouw toe.
De ratelaar
“Oké jongens, we gaan weer even rennen!”, spoort Elma de groep aan. Cynthia (53) is nog nauwelijks bijgekomen van het vorige stuk. “En daarom kan ik nog geen 21 kilometer rennen”, zegt ze. “Kijk naar m’n hoofd, ik word een soort tomaatje.” Cynthia loopt al lang hard. Vroeger deed ze aan baanatletiek in competitieverband. Maar door een blessure aan haar achillespees moest ze daarmee stoppen. Ze heeft het lopen nu weer opgepakt en liep al eens een loopje van 10 kilometer en een halve marathon.
Mensen kunnen Cynthia ook kennen als de ‘ratelaar’. Naast rennen vindt ze ook het aanmoedigen ontzettend leuk. En als ze langs de lijn staat, heeft ze altijd haar ratel bij zich. “Ik weet hoe belangrijk en fijn het is dat er mensen langs de lijn staan als je loopt.” Júist bij slecht weer: tijdens de laatste IJsselsteinloop, toen er ook veel lopers van REactive meeliepen, fietste ze in haar regenpak mee langs het parcours.
Iets goeds gedaan vandaag
“Zo’n mooi stukje van IJsselstein, dit!” De groep loopt een laatste stukje om de molen heen. Ze eindigen weer op de Utrechtsestraat. “Met pijn en moeite sleep ik me uit bed ‘s ochtends, maar als ik dit gedaan heb, denk ik: ik heb in ieder geval al iets goeds gedaan vandaag”, laat een van de lopers zich ontvallen.
(wordt vervolgd)
Lees volgende week hoe de groep écht hecht werd in coronatijd.
Foto: Dirk Hooijer.
