IJSSELSTEIN – Tegen het einde van het jaar verschijnt het bij sommige huizen weer in het straatbeeld. Achter een raam, soms al van een afstand zichtbaar, ontstaat langzaam een winters tafereel waar voorbijgangers even voor blijven staan. Op de hoek van de Kerkstraat en het Kronenburgplantsoen is dat al jaren hetzelfde. Daar bouwt Richard Dros inmiddels voor het vijftiende jaar op rij zijn miniatuurkerstdorp op.

Tafereeltjes
Wat begon met één klein kerkje groeide in de loop der jaren uit tot een uitgebreide opstelling vol details. “Je loopt een keer in het tuincentrum en ziet zo’n miniatuur kerkje staan”, vertelt Richard. “Die heb ik gekocht en dat kerkje staat er nog steeds. En dan wordt het vanzelf meer.” Het dorp groeide niet alleen in omvang, maar ook in verhalen. Richard noemt ze zelf liever ‘tafereeltjes’. “Bijvoorbeeld bij de kerk staat een bruidspaar dat elkaar kust. Dat is voor mij een verhaaltje: ze zijn net getrouwd en komen naar buiten.”

In het dorp zijn meer van dat soort kleine scènes te vinden. Hoe langer je kijkt, hoe meer verhalen er zichtbaar worden. “Die tafereeltjes ontstaan eigenlijk vanzelf.” Elk figuurtje heeft volgens hem zijn eigen rol. “Hoeveel tafereeltjes het er precies zijn, weet ik niet, maar elk poppetje heeft zijn eigen verhaal.”

Dagenlang
Het opbouwen van het kerstdorp kost tijd. Niet alleen wat zichtbaar is, maar juist ook wat eronder zit. “Het meeste werk zit in de onderkant,” zegt Richard. “We bouwen eerst een plateau van hout en leggen alle stroomvoorziening aan. Dat zie je straks niet meer, maar het moet wel goed gebeuren.” In totaal is hij samen met hulp van zijn gezin zes tot zeven dagen bezig voordat alles staat.

Een vast onderdeel van het dorp is de skipiste, die Richard zelf maakte. “Dat is eigenlijk het begin geweest van het hele dorp. Met piepschuim en een oud broodmes hebben we er een berg van gemaakt.” Nieuw dit jaar is een extra verdieping aan de andere kant van de berg. “Daar zijn we wel trots op. Dat was best een puzzel.”

Trots
Hoewel het dorp in huis staat, is het niet alleen voor het gezin bedoeld. “Ik doe het niet alleen voor mezelf”, zegt Richard. “Mensen lopen langs, kijken naar binnen en zeggen: ‘Oh, hij staat er weer.’ Dan mogen ze gewoon kijken. Dat maakt me toch een beetje trots.” Volgend jaar uitbreiden zit er niet meer in. “De ruimte is op. De uitdaging zit nu vooral in: hoe bouwen we het weer anders op?”