Beste Bo,

Vandaag wil ik een onderwerp aankaarten dat veel mensen in mijn omgeving bezighoudt. Jong en oud trouwens. Het leidt tot stress en spanning. Ik heb het natuurlijk over daten.

Ook daarin hebben online ontwikkelingen grote veranderingen teweeggebracht. Als je vroeger een ‘blind date’ had, wist je ook echt bar weinig van elkaar. Ik ken iemand die had afgesproken met de leuke eigenaar van een restaurant. Ze had hem al vaak aan de telefoon gehad om te reserveren voor zakelijke relaties, toen hij opeens vroeg “wanneer gaan wij nou samen eten”. Hij informeerde vervolgens hoe ze eruit zag, zodat hij haar zou herkennen. Ze gaf een niet zo vleiende beschrijving van zichzelf en hoorde een angstige stilte aan de andere kant van de lijn vallen. Zoals ik al zei: blind date.

Dat is nu bijna niet meer mogelijk. Als je voor het eerst met iemand afspreekt, word je halve doopceel gelicht (excuus voor dat oude gezegde, vind het altijd leuk om te gebruiken). Oftewel: er is grondig online research op alle socials gedaan. Om me heen tonen vrouwen elkaar foto’s van potentiële Tinderdates. “Wat vind jij”, vroeg een kennis laatst, terwijl ze op haar telefoon wees. “Die met donker haar houdt wel van naar theater gaan. Die met blond haar en dat baardje wandelt net als ik graag, maar woont wel ver weg.”

Tegelijkertijd wordt er trouwens heel wat afgelogen. Diverse vrouwen in mijn omgeving verzuchten dat er wordt gejokt over opleiding, leeftijd en hobbies. De kandidaat verzuimt een huwelijkse status te vermelden of heeft een flatteuze en niet gelijkende pasfoto via AI gegenereerd. Het lijkt me dat je daarmee toch als eerste door de mand valt bij een ontmoeting.

Het kan ook zijn dat de wederzijdse lijstjes met eisen tot overdrijving of leugens leiden. Hij of zij moet een goede opleiding, een interessante baan hebben, spannende hobbies en zo gaat het nog even door. Niemand schrijft op “ik word slecht betaald door mijn baas en zoek iemand omdat ik het niet leuk vind in mijn eentje series te streamen”.

Vroeger ontmoette je elkaar in de kroeg en had je een klik of niet. Ik ken een vrouw met universitaire opleiding en flink wat culturele bagage die viel voor een sport minnende timmerman. Het is een paar waar ik mijn handen voor in het vuur durf te steken, omdat ze veel samen kunnen lachen, beiden graag reizen en samen nieuwe interesses hebben gevonden. Ze vervelen zich nooit samen en zijn na decennia nog steeds verliefd.

Er was vroeger veel verkeerd, hou me ten goede. Bijna iedere vrouw van mijn generatie heeft wel te maken gehad met ongewenste aanrakingen of opmerkingen die fouter dan fout waren. Een date viel ook weleens tegen, zodat je blij was dat je een goed restaurant had uitgekozen. Kon je je tenminste nog op de inrichting en een smakelijke biefstuk concentreren. En jakkes, wat werd er vroeger veel gerookt en gedronken.

Maar is het daten er nu niet ingewikkelder op geworden dan vroeger? Wordt het soms niet steeds meer een soort online markt? Stap je nog op elkaar af in de discotheek? Ik ben benieuwd hoe GenZ daten anno nu beleeft.

Hi Jacqueline!

Het is een tricky onderwerp dat je aankaart. Daten verschilt per persoon, maar één ding is zeker: tegenwoordig zijn er zó veel manieren om te daten dat het soms voelt alsof er meer datingapps bestaan dan geslaagde huwelijken.

Daten in deze generatie heeft wat mij betreft duidelijke voor- en nadelen. Er is altijd wel iets of iemand om je mee te vermaken. Je zit met vrienden op het terras, cocktail in de hand, en ondertussen swipe je gedachteloos door Tinder. Het daten is bijna een soort vleeskeuring geworden. Zoek je “je persoon”, dan maakt de gemiddelde Gen Z’er sneller een Tinder-account aan dan dat hij iemand in de kroeg aanspreekt. Al gebeurt dat laatste gelukkig nog wel, met wisselend succes.

Vroeger had je geen sociale media, nu wel. En dat zorgt voor soms gekke situaties. Denk aan de ex van degene die je aan het daten bent: die heb je binnen twee klikken gevonden op Instagram, inclusief vakantiefoto’s, inside jokes en mysterieuze captions. Grote kans ook dat die ex vervolgens gezellig tussen je voorgestelde accounts verschijnt. Dingen die je vroeger niet zo snel onder ogen kreeg, weet je nu allemaal of in ieder geval meer dan je soms lief is.

Daarnaast leggen sociale media de lat behoorlijk hoog. Iedereen lijkt knap, succesvol en emotioneel beschikbaar, en ja: daar komen dus ook lijstjes met eisen bij. Ik snap dus heel goed dat er soms kleine (of grotere) leugentjes ontstaan. Online zijn we nu eenmaal allemaal net iets leuker, sportiever en rustiger dan in het echte leven.

Toen ik hierover met een vriendin sprak, zei zij dat je juist sneller iemand ontmoet als je er niet krampachtig naar op zoek bent. Ik ken ook genoeg mensen van mijn leeftijd die geen Tinder hebben en het allemaal wat rustiger laten gebeuren. Net als vroeger loop je dan vanzelf iemand tegen het lijf, in de club, op een feestje of gewoon ergens onverwacht. En die oude klassieker “zullen we een drankje doen?” Die werkt nog steeds. Soms misschien zelfs beter dan een swipe naar rechts.