REGIO LEKSTROOM – Je leest vaak over de tegenstellingen tussen generatie Z en generatie X. De maatschappij ontwikkelt snel en drastisch en de jonge generatie groeit mee. Doet de generatie die opgroeide eind vorige eeuw dat ook? Wij, verslaggever Bo (GenZ) en eindredacteur Jacqueline (GenX), willen graag samen onderzoeken hoe groot de kloof tussen onze generaties nou echt is. Dat doen we in een wekelijkse column, waarbij we in app vorm verschillende thema’s bespreken.
Dag Jacqueline!
Nu de winterstop in het voetbal is begonnen, besloot ik vanochtend eens een rondje hard te lopen. Terwijl ik de longen uit mijn lijf rende, dwaalden mijn gedachten af naar sporten in deze generatie. In een tijd waarin het bijna een hype lijkt om een Hyrox te lopen (acht keer een kilometer rennen, afgewisseld met een fitnessoefening), jezelf vol te stoppen met sportsupplementen of je in te schrijven voor een marathon, vroeg ik me af: was sporten vroeger vanzelfsprekender?
Met mijn voetbalteam heb ik inmiddels een eigen hardloopclub, de HUP runclub (want ja, dat rijmt lekker). Regelmatig trek ik dan ook met twee of meer vriendinnen de hardloopschoenen aan. Ik ken bovendien genoeg meiden die tegenwoordig trainen voor een marathon. Zo ben ik er zelf ook in gerold. Daarnaast ontmoet ik steeds meer mensen die meedoen aan Hyrox-wedstrijden of fanatiek in de sportschool staan.
Toch blijft één ding me verbazen: tegelijkertijd stijgt het percentage mensen met obesitas, zowel onder kinderen als volwassenen. Hoe kan dat? Terwijl sporten onder Generatie Z juist hipper, zichtbaarder en toegankelijker lijkt dan ooit (vanuit mijn perspectief). Je kunt je tegenwoordig bij wijze van spreken via Instagram inschrijven voor een hippe runclub in de buurt. Nick van Landschoten stelt in een artikel over obesitas dat “ten opzichte van jaren geleden mensen minder gezond eten en minder bewegen in Nederland”. Sportten mensen vroeger dan onbewust meer?
En dan is er nog een kwestie die zich regelmatig herhaalt in mijn hoofd. In een oude column van een collega las ik over de generatiekloof in het arbeidsethos. De oudere generatie zou een hoger arbeidsethos hebben dan de jongeren van nu. Dat zette me aan het denken: geldt dat verschil misschien ook voor sport? En hoe staat dit in contrast met het toenemende percentage mensen met overgewicht?
Groetjes,
Bo
Hi Bo,
Wat een leuke vragen. Om me heen hoor ik GenZ en millenials inderdaad de meest ambitieuze dingen doen, zoals meedoen aan een iron man. Ik weet vrij zeker dat mijn generatie niet bijna vier kilometer gaat zwemmen. Om zich daarna 180 kilometer bewusteloos te fietsen (dat is van Houten naar Maastricht!!) en nog een marathon (42 km) te rennen? “Dat kan toch niet gezond zijn,” denk ik dan.
Wij wisten vaak niet dat we aan het sporten waren. Tegenwoordig ontvluchten kinderen hun ouders voor gelijkgestemden op social media of in een game. Wij liepen of fietsten naar elkaars huis om te kletsen of muziek te luisteren. En we zwommen en schaatsten met de seizoenen mee. In de zomer lag je met een groepje ergens aan de waterkant. Als een jongen je leuk vond, uitte een enkeling dat door te proberen je in het water te gooien 
De worsteling die dat opleverde, kostte vermoedelijk ook flink wat calorieën.
Als je nog geen zestien was, moest je lopen of fietsen naar de middelbare school. Ik trapte dus zes kilometer naar een dorp verderop. Daarna kon je als je geluk had met een – vaak opgevoerde – brommer.
Tegenwoordig zoeven jongeren met batterijen me voorbij. Ik zag laatst zelfs een elektrische fiets voor een meisje van circa acht. Tsja, zo trim je dat bord stamppot er natuurlijk nooit af.
Mijn generatie wandelt en fietst wat kilometers af, bij voorkeur met meer dan twee. Op latere leeftijd voetballen en hockeyen ze in seniorenteams. Dat levert soms meer blessures op dan bij een wedstrijd van het Nederlands elftal.
Of ze leggen van die hippe dertig minuten-cirkels af, die je tegenwoordig hebt. Niks voor mij trouwens; je moet je telkens haasten naar het volgende apparaat in de kring, omdat je buurman staat te wachten.
Bovendien stond er regelmatig een fanatiek meisje in mijn oor te brullen: “dat gaat lekker hé mevrouw Rutten, zullen we er weer een kilootje bijgooien?” Ik ging lelijke dingen denken als ze dat riep, waarvan ‘pleur op met je kilo’ misschien nog wel het aardigst was.
En die obesitas? Laten we het eten niet vergeten. Koken met verse ingrediënten is beter, zo leerden we van onze moeders en oma’s. Niet voor niets werd onlangs in de media een onderzoek besproken dat tegen al dat bewerkt voedsel waarschuwt. Gemak is niet altijd gezond. Koude frisdranken met veel suiker worden massaal weggeslobberd. Maar voor dat onderwerp hebben we misschien een aparte column nodig.
Enfin, alles om straks met Kerst – een beetje met mate – te genieten van lekker eten. Zet hem op, sportieve groet,
Jacqueline
Fotobewerking: Annabel Rutten
